YUNUS — Ayat 12
وَإِذَا مَسَّ الإِنسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَآئِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَن لَّمْ يَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَّسَّهُ كَذَلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ
และเมื่ออันตรายประสบกับมนุษย์ เขาก็จะวิงวอนขอเราในสภาพนอนตะแคง หรือนั่งหรือยืน ครั้นเมื่อเราปลดเปลื้องอันตรายของเขาให้พ้นจากเขาไปแล้ว เขาก็เมินคล้ายกับว่าเขามิได้วิงวอนขอเราให้พ้นจากอันตรายที่ได้ประสบแก่เขา เช่นนั้นแหละ ถูกทำให้สวยงามแก่บรรดาผู้ละเมิดขอบเขตในสิ่งที่พวกเขากระทำ
Tafsir
{และเมื่อภัยอันตรายมาถึงมนุษย์} ผู้ปฏิเสธศรัทธา {เขาวิงวอนต่อเราในขณะที่นอนตะแคง} กล่าวคือ นอนลง {หรือนั่งหรือยืน} กล่าวคือ ในทุกสภาพ {แต่เมื่อเราขจัดภัยอันตรายจากเขาแล้ว เขาก็ยังคง} อยู่ในความปฏิเสธศรัทธาของเขา {ราวกับว่า} เบาลงและเรื่องของเขาก็หายไป กล่าวคือ ราวกับว่า {เขาไม่ได้วิงวอนต่อเราเมื่อภัยอันตรายมาถึงเขา ในทำนองเดียวกัน} เช่นเดียวกับการวิงวอนขอความช่วยเหลือจากพระองค์ในยามทุกข์ยากและหันเหไปในยามสุขสบาย {ก็มีการวิงวอนขอความช่วยเหลือจากผู้ละเมิด} ผู้บูชาหลายเทพ {ในสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่}